Venezüella’da tarım devrimi ve organik tarım

Venezüella’da diğer dünya ülkelerine örnek olacak bir tarım devrimi gerçekleştiriliyor. Toprak ve Tarımın Gelişmesi, Gıda Egemenliği ve Güvenliği Yasası ve Birleşik Tarımüretimi Sağlığı yasaları Venezüela’nın tarımla ilgili  gündemini belirliyor.

Yasalar, çiftçilerin kendi toprak ve ürünlerini kontrol etmesi, ülkenin kendi gıda ürünlerini üretmesi ve kimyasal gübre ve toksik maddelerin kullanılmaması temelinde formüle edildiler.

1800′lü yıllardan beri Venezüella’da fakir köylülerin çalıştığı topraklar 500 aile ve şirketin  elinde idi. Toprakların büyük bir kısmı boş bırakıldı ya da hayvan çiftçiliği, kağıt üretiminde kullanılan ağaçlar, şeker kamışı gibi ihraç ürünlerine ağırlık verilerek yeteri gibi kullanılmadı. Tüketilen gıda ürünlerinin büyük kısmı ise ithal edildi.

Bu topraklara zaman içinde Chavez yönetimi tarafından el konuyor ve ikiyüzyıldan toprak mücadelesi veren ailelere veriliyor.

Gıda Egemenliği

Gıda güvenliğinin sağlanması (yeterli gıda üretim ve dağıtımı) hükümetin ana politikalarından biridir, yasa ile garanti altına alınmıştır.

Gıda ürünlerinin ithalına bu ürün ülkede yeterli bir şekilde üretilmiyorsa izin veriliyor.  İhracatlar ise ancak  halkın sözkonusu ürüne ihtiyacı kalmadığı zaman yapılıyor.

Yeni dağıtılan topraklarda  üretimin kontrolü çitçi koopertiflerine bırakıldı.

Hükümet koperatiflerin yönetimi ve ürünlerin işleneceği fabrikaların kurulması konusunda yardım sağlayarak çitçilerin, fiyatları kontrol aden işletme ve dağıtımcılardan kurtulmasını sağlıyor.

Tarım üç düzeyde planlanıyor: Ulusal Tarım Meclisi, Bölgesel Tarım Meclisleri ve Yerel Çitçiler ve Üreticiler Konseyleri.

Şehirlerde Tarım

Venezüella meyva ve sebze ihtiyacının yarısında fazlasının şehirlerde üretildiği Küba’yı örnek alıyor. Küba’da olduğu gibi şehirdeki meyva bahçeleri organik,  halka zehirli olmayan taze ürünler sağlıyorlar. Şehirde tarım bir yandan gıda egemenliği ve üretim artmasını sağlarken diğer yandan da  çevreyi iyileştiryor , ailelere, toplum konseyleri ve okullara  ek gelir sağlıyor, böylece, boş zamanlarda verimli bir şekilde kullanılıyor. Bahçeler kullanılmayan topraklarda kuruluyor, betonla çevrilen yükseltilmiş platformlarda ekim yapılıyor.

Kakao Üretimi

Kakao üreticileri çoğunlukla Afrika’dan getirlen klelerin soyundan geliyorlar ve yakın zamana kadar kar oranı yüksek olan bu alanda en fakir kesimleri oluşturuyorlardı.

Kakao Nestle gibi uluslarraası tekeller tarafından çeşitli lekillerde ucuza alınarak, dışarda işleniyordu. Şimdi kooperatiflerde örgütlenendim kako üreticileri  devleti yardımı ile kurulan fabrikalarda ilk olarak kakao tozu ve çukolata üretiyorlar.

Fabrikalar üretici kooperatifleri ve  işçiler tarafından yönetiliyor ve kararlar birlikte veriliyor. Ürünleri için aldıkları fiyat üç yılda kilo başına bir dolardan 14 dolara yükseldi.

Balıkçılık

Venezüella yerel balıkçılar tarafındna desteklenen dünyanın en sıkı balıkçılık yönetmeliklerine sahiptir. Trol avcılığı sona erdi,  riflere yakın avlanma ve dinamit ve zehirli maddelerin kullanılması da yasaklandı.  Ağlar uzun süre denizde bırakılmıyor, atıldıktan hemen sonra geri çekiliyorlar.

Ağların büyüklüğü ve yapısı küçük balıkların kaçmasına izin vermektedir. Diğer balıklara gıda stoğu teşkil etmesi nedeniyle sardunya avına izin verilmiyor.

Bütün balıkçılar kendi halk konseylerinde örgütlüdür ve kararlar ulusal meclisler tarafından alınmaktadır. Yönetmelikler uzun vadede ve yeterli balıkçiliği korumak amaçıyla devlet ve balıkçılar eliyle uygulanmaktadır.

Balıkçı aileleri şimdi, daha önce sahip olmadıkları  eğitim, sağlık servisleri, yeterli ev imkanları ve emeklilik haklarına sahipler.

Bu  uygulamalar sonucunda ulusal balik üretimi  yükseldi.

Tarla Ürünleri

Venezüela’nın merkezde bulunan yaylaları yiyeceğin üretildiği esas alanlardır. Bu topraklar daha önceleri tümüyle büyük işletmeler tarafından işletiliyordu.

Topraklar  yavaş yavaş kuşaklar boyunca burada çalışan  toplumlara dağıtılıyor. Çitçiler, çoğunlukla, İspanyol sömürgecileri varmadan önce mısır ve fasulye yetiştiren   yerli halkın soyundan  geliyorlar.

Topraklarını kontrol eden toplumlar değişik toprak sahipliği ve örgütlenme biçimlerine sahipler.  Bazı toplumlar bireysel tarlalara sahip olup , makineleri birlikte kullanıp, çalışmayı, pazarlamayı ve bilgi paylaşımını tercih ederken, diğerleri 7 ila 100 arasında üyelerden oluşan kooperatifler kurdular. Başka topraklar ise devlet üretme çiftlikleri olarak kalıyor, buralarda kararlar tarım işçileri tarafından veriliyor.

Yetiştirilen ana ürün, halkın çoğunluğu tarafından hergün yenen arepa (mısır ekmeği) ve Cachapa (mısır gözlemesi) yapımında kullanılan mısırdır.  Kasava, fasuye, tatlı patates ve pirinç de üretilmektedir. Üretilen meyvalar arasından guava, mango, muz, papaya, avokado ve narenciye vardır.

Çitçilik mekanize edilmiştir, biçer-döğerler Arjantin’den gelirken, traktörler  Iran, Belarus ve Çin’den ithal edildi.

Organik Çiftçilik

Biolojik kontrol ve  biogübre laboratuarları ülke genelinde kurularak faydalı böcekler, fungus  üretimi ve toprağı zenginleştiren çalışmalar yapıyorlar.

Değişik yaban arı ve böcek türleri tırtılları ve yaprak bitlerini kontrol altında tutmak için kullanılıyor; laboratuarlarda üretilen koloniler zamanı geldiğinde doğaya salınıyor. Metarrhizium ve Beauvaria fungusları mısır ve kahveye zarar veren böcekleri kontrol için kullanılıyor. Trichoderma fungusundan köklerde meydana gelen hastalıkları için faydalanılıyor. Biogübreler besleyici maddeleri toprağa salan mikroplardır. İyi tanınan Rhizobium ise Toprakta nitrojen  oranını yükseltmesiyle iyi tanınan ve baklagillerin üretimde faydalı olan Rhizobium, diğer bir nitrojen artırıcı Azotobacter ve fosfor sağlayıcı Bacillus megaterium üretimi de laboratuarlar tarafından yapılıyor.

Günümüzde,  ekolojik dengenin korunmasını sağlamak için, bu ürünler, geçici bir tedbir olarak bedava olarak dağıtılıyorlar.

Tohum bankaları ve tohum işlemleri bankaları kurularak değişik bölgelere uygun tarım genetik tiplemesi yapılıyor.  Bunun amaçı dünya çapında tohumları sağlayan uluslararası tekelleri bir kenara atmak ve binlerce yıldır inşa edilen genetik çeşitliliği korumaktır.

Genetiği değiştirilmiş tohum kullanımına izin verilmiyor, ancak zararlı olmadığı saptanırsa bu ürünler ilerde kullanılabilicektir.

Bu değişikliklerin Venezüella için önemi tartışmaya yer bırakmayacak kadar önemlidir.

Kaynak: T/ Alan Broughton

(http://www.correodelorinoco.gob.ve/)