latin amerikan haber yorum

Brezilya: Lulacı sınıf işbirliği ve gelişen işçi hareketi-Osvaldo Coggiola

Posted by lahy 07/11/2010

Brezilya’da bulutların ardındaki kriz

Osvaldo Coggiola

Ocak 2003’de ki başlangıçından beri, başkanlığını Lula’nın yaptığı büyük sermayenin ”merkez sol” hükümeti, gerek sendika yöneticilerinin ve halk hareketlerinin işbirliğinin sağlanması/yolsuzluklarına göz yumulması, gerekse de nüfusun en fakir kesimlerine büyük bir sosyal yardım fonu çerçevesi içinde kamu fonlarının aktarılması tarafından desteklenen geniş bir sınıf işbirliği planını uyguladı.

Çapı nedeniyle, bu olgu her türden uluslararası gözlemcinin ilgisni çekti, 2006 yılı başkanlık seçimlerinin ikinci turunda Lula’nın sağladığı ezici üstünlük ile, bölgesel olarak, sosyal yardım programlarının uygulanması arasında ki bağı görmemezlikten gelemediler.

Piramitin tabanında bir ”sosyal programlar” grubuna rastlıyoruz (Aile Yardımı, Okul yardım ve Gıda yardımı) , gerçekte bu yardımlar daha önce mevcut olan sosyal programlarının birleştirilmesi sonucu yaratıldı. En yaygın olanı, Aile yardımı, 2006’da 11 milyon aileye ulaştı, 8,3 bin milyon real (4.200 milyon dolar), ya da Brezilya GSYMH’sının yüzde 0,4’ü. Bu programların idaresi STD’lere bırakıldı; bunların büyük bir çoğunluğu yolsuzluk örnekleri ve sözde ”eylemcilere verilen rüşvetler” idi, Lula hükümetinden gelir sağlayan spekülatörlere dönüştüler. 2002 yılında sayıları 22 bin olan STD’lerin sayısı 2006’da 260.000’e ulaştı ve gerçekte 300.000’i geçti. . 2006’da doğrudan 3 bin milyon real ( 1600 milyon dolar) aldılar; Planlama Bakanlığının tahminlerine göre bu paranın yarısından fazlası başka yerlere aktarıldı (veya çalındı)

Bu rakamlar geniş çapta bir destek sağlanmasına izin verdi, ancak büyük finans kapital’e sağlanan ödemelerle karşılaştırlıdığında bu rakamlar küçüktür; yalnızca Nisan 2007’de , bir ay da, devleti soyan mali hırsızlar, rahatlıkla 1 milyar reali (600 bin milyon dolardan daha fazla) ödemesi geçiken kamu borçlarının faiz ödemesi olarak cepe indirdiler;23.500 milyon real kazanç elde ettiler.

Resmi olarak Brezilyalı sendika sayısı, 8460’dür. Yarıdan fazlası hiçbir zaman değişmeyen ”yöneticilerine” gelir sağlayan tabeladan ibaret sendikalardır. Tam bu sıralarda sendika ve hükümet arasında geçici bir tedbirin (bir kararname) pazarlığını yaptılar, böylece, merkezi sendikalar (4 tanedirler..,: CUT, Fuerza Sindical, NCST ve UGT) maaşlardan zorunlu olarak kesilen paraların yüzde 10’unu alma hakkına kavuştular (işçi bir sendikaya üye olsun ya da olmasın maaşlardan düşürülen miktar), bu uygulama 1930’lı yıllardan beri sürüyor. Yıllık ödeme 3 bin milyon realdir..bu anlaşma, ayrıca, maaş artışlarının görüşülmesi sırasında merkezi sendikaların tabanda ki örgütlenmeler ve bölgesel veya ulusal sendikalar ile karsısında güçlenmesi anlamına geliyor.

Dörtlü merkez maliyeti 2 milyon dolar olan bir kongre’de, İşçilerin Genel Sendikası (UGT) adıyla kuruldu…Dört merkezi sendika resmi olarak tanınan sendikalardır ve mali kaynakları devlet tarafından garanti edilmiştir.

Bunlara milyoner UNE (Ulusal Öğrenciler Sendikası)’nın finansmanını da katmak gerekir, bu sendika BKP’sinin eski-maocu bürokrasisinden gelen yöneticilerin elindedir.(Bu parti hükümetin koalisyon ortaklarından biridir), ayrıca aralarında Topraksızlar hareketi(MST)’nin de bulunduğu değişik köylü hareketlerinin bağımlı bulunduğu tarımsal kredi yapılarını katmak gerekir. MST. MST 24 eyaletten gelen 24.500 tarım işçisi ile, 23 yıllık tarihinde en geniş katılımın sağlandığı V kongresini Brasilia’da gerçekleştirdi. Uzun kararnamelerinde tarımsal problemleri, gıda, ekoloji programlarını dile getirirken, Lula hükümet’inin eleştirisi bir kenara bırakıldı;devekuşlarının izlediği politikaya bir örnek olarak mevcut başarılardan söz ettiler. 2007 yılında öldürülen tarım işçilerinin sayısısnda yüzde 77’lik bir artış olmasına rağmen , büyük toprak sahiplerine ait toprakların işgali, bu politikaların bir sonucu olarak sınırlandı, ve bunun anlamı 2006’da zor kullanma yoluyla 20.000 işgalin sona ermesi oldu.

3489 sendikanın (resmi olarak yalnızca 1.806) kendisine bağlı olduğunu belirten ana merkezi sendika Merkezi İşçiler Sendikası (CUT), UNE ve MST ile birlikte hükümet yanlısı Sosyal hareketler Koordinasyonunu teşkil ediyor, ulusal hükümete (ve bazı eyaletlerde) yönetime değişik kademelerde katılıyor ve her türden sınıf işbirliğinin bir örneği olan sendika-patron komiteleri, özellikle de sendikal ve çalışma reformu olarak lanse edilen şehir ve tarım işçilerinin elde ettiği başarıların ve haklarının tahribi ve esnek çalışma politikalarının ve gerekse de eğitimin özelleştirilmesinin komitelerine katılımları hakkında bir söz etmiyorlar.

Sendikal, halkçı, köylü, gençlik ve brezilyalı akımların uzun geri çekilişlerinin kökeninde bu devasa sınıf işbirliği cephesi vardır. İhracat bonanzası hakkındaki gürültü metropol bölgelerdeki işsizliğin 2005 Aralık ayında yüzde 8.7 iken Mayıs 2010’da yüzde 10.1’e yükseldiğini gizleyememektedir. 96 milyon çalışan işçi içinde yalnızca 33 milyon yasalara uygun olarak kayıtlıdır. Ve işçilerin yüzde 80’i iki asgari ücretten daha az kazanmaktadır ( başka bir deyişle ayda 350 dolardan az).

Yegane ulusal grevler (örneğin sosyal yardımların özelleştirilmesine karşı) kamu görevlileri tarafından gerçekleştirldi ( ve genelde yenilgiye uğradı), işçi grevleri arada sırada görüldü ve tecrit edilmiş idiler. Lula’nın cevabı kamu çalışanlarının grev yapmasını tümden yasadışı ilan eden ve grevde geçen günler için maaşlardan kesinti yapan bir yasal düzenleme önerisi oldu.

2007’nin ikinci yarısından itibaren panorama değişmeye başladı. Yıllarca bir maaş artışı almadan çalışan 100,000’den fazla kamu işçisi greve gitti. İşçi sınıfı ve ücretlilerin mücadelesi genelde merkezi sendikaların ”sosyal barışı” ve petrol işçileri grevinin yenilgisi ardından 1994 yılında başlayan sendikal geri çekiliş dönemini kırmaya başladı. Grevin bir sonucu olarak özelleştirilen CSN (Ulusal Çelik Firması) işçileri önemli bir maaş artışı sağladı, aynı şekilde Sao Paulo metrosu işçileri de başarı sağladı. 25 Nisan’da 20.000’den fazla ilk ve ortaokul öğretmeni Sao Paulo’da ki yasama yetkisine sahip Meclis’in önünde mücadeleci eylemler gerçekleştirdiler.

İlk olarak Conlutas ( solun bir parçası olan ve mücadeleci sendikaların oluşturduğu bir yapı) tarafından planlanan, CUT’nunda katıldığı 23 Mayıs da ki ” Mücadele günü,” bir çok şehirde iş bırakmalar ve büyük eylemler gerçekleşti, Sao Paulo, Avenida Paulista’da 10.000 kişi yürüdü, bir başarı elde edildi.

Haziran ayında binlerce federal kamu işçisi Brazilia’da yürüdü. Bütün ülkede üniversitelerde rektörlük binalarının işgali iki katına çıktı. Sao Paulo Üniversitesi(USP)’nin 50 günden fazla işgali, Brezilya’da büyük öneme sahiptir, bu bir sembol ve bütün ülkede öğrenci mücadelesinin öncüsü oldu. Eyaletin üç büyük üniversitesi olan Unicamp,Unesp ve USP’nin öğretim üyleri ve diğer çalışanları da greve giderek mücadeleye katıldılar. Ceará, Espíritu Santo, ve Río de Janeiro üniversiteleirnde olduğu gibi. Sao Paulo eyaletinin iç kısımlarındaki beş rektörlük binası daha işgal edildi.

Petrol İşçileri Federasyonu’nun Haziran ortaarındaki kongresinde ”grev kararı” alındı. 16 rafineri ve 103 platformda çalışan 50 bin petrol işçisi ve bunların yanısıra 120.000 taşaron işçi. Bu gelişme, Temmuz başlarında ki federal üniversitelerde öğretim üyelerinin başlattığı ulusal grevin öncüsü oldu.

Hükümet’in baskıcı yanıtı kamu işçileri ve öğrencilerle sınırlı kalmadı. Havaalanlarındaki krizin başlangıçından itibaren hava tarfik kontrollörleri doğrudan Ordu’nun baskısı altında idiler, askeri yetkililerin komuta ve tehditleri altında çalışıyorlardı. Teğmenler Wellington Rodrigues ve Carlos Trifilio, sendika yöneticileri – askeri disiplini kırmak ve greve teşvik suçlamasıyla tutuklandılar

Congonhas (Sao Paulo) havaalanındaki 200’den fazla kişinin öldüğü felaket hükümet’in havaalanlarını özelleştirme politikasının (genelde kamu servisleri) yol açtığı faciayı gözler önüne serdi ve sonunda, nesnel olarak, ”günah keçisi” politikası ile son buldu ( işçiler bir askeri kölelik rejimi altında çalışmak zorunda bırakıldılar)

Bitmek tükenmek bilmeyen rüşvet skandalları yalnızca koalisyon hükümetinin krizi değil aynı zamanda devletin tüm kurumlarının krizidir, görüldüğü gibi hiç kimse soygunlar ve milyonların aktarımından muaf değildir.

Latin Amerika’nın devi Brezilya proleteryası, ”aşağıdan yukarıya” doğru bir harekete başladı. Tabanda yeni sendikalar kuruluyor ve büyüyor. Öğrenci hareketi gerçektende bürokratik liderliğe karşı isyan halindedir. ”Yukarıdakilerin” büyük krizi ile birleştiği zaman, bu hareketin büyümesi ve derinleşmesi ülkeyi devrim öncesi bir duruma sürükleyebilir. (Ekim 2010)

Arruda Sampaio: ”Lula’nın oynadığı rol Brezilya’da solu bitirmek oldu”

Reklamlar

2 Yanıt to “Brezilya: Lulacı sınıf işbirliği ve gelişen işçi hareketi-Osvaldo Coggiola”

  1. […] Brezilya: Lulacı sınıf işbirliği ve gelişen işçi hareketi-Osvaldo Coggiola […]

  2. […] Brezilya: Lulacı sınıf işbirliği ve gelişen işçi hareketi-Osvaldo Coggiola […]

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

 
%d blogcu bunu beğendi: